pollen

Buradaki her ses, parçalara ayrılmış ilişkilerin tadını taşıyor. Anıların sıcaklığı, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığı gerçeğinin acısıyla karışıyor. Bir zamanlar “her şey” anlamına gelen eller, artık aşkın ne kadar çabuk çığlığa, söylenmemiş sözlere, bunun ne olduğu konusunda garip bir tartışmaya dönüşebileceğini hatırlatıyor.

Müzik bu değişimi vurguluyor gibi: düzgün bir ritim tutarken, üzerinde açık, doğrudan, hatta biraz kötü sözler uçuyor. Romantizmden değil, ayıklıktan bahsediyor. Sonunda şu düşüncenin geldiği andan: yeter, bu dramadan artık çıkma zamanı.

Ve yine de içimde hafif bir hüzün var. Çünkü, “artık hiçbir şey eskisi gibi değil” diye tekrar etsen de, kalbim hala o geçmiş sıcaklığı saklıyor. Kalbim inatçı. Ama işte bu zıtlıkta güç yatıyor: “aşk”ın sadece bir kelime olduğunu kabul etmek ve acı gelse bile kendime devam etmeme izin vermek.