Jak tłucze

Sözlerin darbelere dönüştüğü gürültülü bir gece. Her şey çınlıyor, titriyor, gürleyen “tuch-tuch” sesiyle dalgalanıyor - sanki stüdyonun beton duvarları ritimle birlikte nefes alıyor. Burada kimse nazikmiş gibi davranmıyor: kabalık, sarhoşluk ve cesaret tek bir uzun yankıya dönüşmüş. Mesele anlamlar değil, güç, en azından birkaç dakikalığına bu gürültünün altında kim olduğunu unutmak için ne kadar yüksek sesle yaşayabileceğin.

Her satırda yorgunluk ve böbürlenme karışımı hissediliyor - sanki insan aynaya bağırarak her şeyin kontrol altında olduğuna kendini ikna etmeye çalışıyor gibi. Yani, evet, kaos var, ama bu benim kaosum ve sessizlikten daha havalı geliyor. Ve sonunda geriye saldırganlık değil, garip bir rahatlama kalıyor: sanki birikmiş her şeyi dışarı çıkarmış ve baslar ve kıvılcımlar arasında yorgun ama hala hayatta kalmış gibi.