Szukamy wiatru

Bazen hayat, eski bir evin merdivenlerinde koşmak gibidir: yukarı aşağı, aşınmış basamaklarda, ağır spor ayakkabılarla ve tüm bunların bir amaç için gerekli olduğuna inanarak. Burada parlaklık yok, “başarı” yok, ama şehir uyurken gece var ve kafanda yine “devam etmelisin” düşüncesi dönüyor. Her şey aynı gibi görünüyor - aynı pencere manzarası, aynı giriş - ama içinde yorgunluk, gurur ve sana destek olanlara karşı sıcaklık dolu bir evren var.

“Çok uzun” ile “bir kez daha” arasında bir yerde şu farkındalık gelir: özgürlük kaçmak değil, dünya ayaklarınızın altında çökerken kendiniz olarak kalabilmektir. Zırhın yıpranmış, inancın inatçılıkla ayakta kalmış olsa da, yine de yoluna devam edersin. Çünkü içinde küçük bir ışık yanıyorsa, her şey boşuna değildir.