Crying Out Loud

Telefon çalması, fırtınanın habercisi gibi - daha sözler söylenmeden, her şeyin çökeceği belli. Soğukkanlılık gözlerimizin önünde paramparça oluyor ve “erkekler ağlamaz” sözü, gözyaşları uzun süreli bir yağmur gibi akarken, saçma bir mazeret haline geliyor. Kalp aynı hüzünlü akorları çalıyor ve düşünceler tekrar tekrar dönüyor: söylemediklerim, yetişemediklerim, kaybettiklerim. Dünya dönmeye devam ediyor gibi görünüyor, ama içimde bir duraklama, donmuş bir nokta var. Müzik, sonunda dışarı çıkmaya karar veren, kontrol edilemeyen acının günlüğü gibi.