Murder

Burada hassasiyet yarı yarıya yok olmuş - sanki çok uzun süre lambanın altında ısıtılmış bir aşk hikayesi gibi. Kelimeler dumanın içinde kayboluyor, sesler ise buğulu camdaki izler gibi: hangisinin gerçek, hangisinin yorgunluktan uydurulmuş olduğunu ayırt etmek imkansız. Her şey, uykusuz bir gecenin ardından, kalbin gereğinden biraz daha hızlı attığı sabah gibi belirsiz.

Bu parçada garip bir dürüstlük var - abartısız, kendinden emin değil, içten ve toksik olduğunu sessizce kabul eden bir dürüstlük. Sanki şöyle diyor: evet, her şey bozuldu, ama ışığın parçalara ayrılması ne kadar güzel değil mi?