Printemps

Beton binalar ve solmuş hayallerin arasında, umut değil, inatçılıkla yanan zayıf bir ışık var. Burada romantizmden değil, dik durup dişleri sıkarak hayatta kalmaktan söz ediyoruz. Aşk - duraklama halinde, duygular - borçlu, hayat ise “sonra daha kolay olacak” vaadiyle sonsuz bir pazartesi gibi. Yorgunluk hissediliyor, ama yenilgi değil: sadece “hoşça kal” diyecek zamanı olmayan bir insan, çünkü her şey çökerken tempoyu korumak gerekiyor. Müzik sanki asfaltın çatlaklarından geçiyormuş gibi - sert, kasvetli, ama içinde sessiz bir ateş var, tüm dünya soğumaya karar verdiğinde bile ısıtan bir ateş.