If Only

Bazen geçmiş, kulaklıklardaki müzikten daha yüksek sesle çalar. Özellikle de hafıza, her şeyin farklı olabileceği sahneleri hatırlattığında - yorgunluk, gurur, yarın her şeyi düzeltme şansı olacağına dair aptalca inanç olmasaydı. Şarkı ışık ve gölge arasında sallanıyor, sanki ikisi camın iki farklı tarafında duruyorlar: yakınlar, ama ulaşamıyorlar. Burada pişmanlık ve kurtuluş aynı nefeste - o “eğer” ki, en az bir kez fazla doğru, fazla insancıl olmaya çalışan herkesin içinde yaşar. Ve sonra anlarsınız: bazen kurtaran inanç değil, sadece henüz gitmemiş olanın yanında nefes alabilme imkanıdır.