Sorai

Gökyüzü ve deniz kendi dillerinde konuşuyorlar - sözsüz, gürültüsüz. Sadece hafif bir titreme, sanki iki eski dost yeniden ortak bir dil bulmuş gibi. Ufuk çizgileri arasında bir yerde bir bulut doğar, sonra yağmur yağar - yıkamak için değil, hatırlatmak için: tüm canlılar birbirine çekilir. Bu şarkıda da sanki biri birine çekiliyor gibi - çekingen, duraksamalarla, dünyanın biraz hassasiyetten sarsılmasından önce o meşhur "söyleyebilir miyim?" sorusuyla. Uzun bir tartışmadan sonra, sözlerin artık önemli olmadığı, sadece bakışların ve sessizliğin kaldığı gibi, içinde uzun bir tartışmadan sonraki gibi şeffaf bir sıcaklık var. Her şey basit: iki kişi, aralarında biraz hava ve adı konulmamış bir duygu. Sadece var olmak, ve bu da içimi aydınlatıyor, tıpkı mevsimin ilk yağmurundan sonra olduğu gibi.