Şunun daha fazla şarkısı: Mariella y Venero
Açıklama
Şarkı Sözü Yazarı: Ruben Blades
Şarkı Sözü Yazarı: Walter Flores
Sözler ve çeviri
Orijinal
Cuando era niño mi barrio era un continente y cada calle era un camino a la aventura.
En cada esquina una memoria inolvidable, en cada cuarto una esperanza ya madura.
Y nuestros viajes de ida y vuelta a los luceros.
Fuimos piratas, saltimbanquis y vaqueros.
Nuestra pobreza nunca conquistó el dinero, pero en las casas nunca se rindió el "yo puedo".
Me iba a la cama con la fe del que ganó.
Me despertaba con la paz del que aprendió.
Que lo importante en esta vida es el tratar, que lo que cuesta es lo que no voy a olvidar.
Crecí luchando como los otros, los que crecieron como yo.
De humilde cuna, con su fortuna llena de sueños, como yo, como yo.
Mi adolescencia no fue fácil de llevar, fue como tratar de atar un zapato al caminar.
Nuestra inocencia retrocede al comprender que en la vida real la injusticia puede golear a la verdad.
Muere familia, se nos va el primer amor, se confunde lo que una vez se afirmó.
Una mudanza deja el viejo barrio atrás, crece el bigote y la responsabilidad.
Trabajaba y pensaba si otros como yo, siendo tan jóvenes, sentían mi soledad.
Si aún compartían nuestras almas la ilusión de que el muchacho siempre triunfa al final.
Me preguntaba si aún habrían otros como nosotros, como yo, aún resistiendo, aún sin rendirse, aún recordando, como yo, como yo.
Y en la curva de los años me encontré con los muchachos con los que solía jugar, con los que senderos de estrellas caminé cuando el horizonte era un atajo sobre el mar.
Y recobramos las memorias con café y nos hablamos aún de tú y no de usted.
Y reafirmamos la lección que el tiempo da, que cuando hay vida siempre hay posibilidad.
La lucha sigue y sobrevive, como nosotros, como yo.
Y en otros barrios hay otros niños como nosotros, como yo, como yo.
Türkçe çeviri
Çocukluğumda mahallem bir kıtaydı ve her sokak maceraya giden bir yoldu.
Her köşesinde unutulmaz bir anı, her odasında olgun bir umut.
Ve Los Luceros'a gidiş-dönüş gezilerimiz.
Korsanlar, şarlatanlar ve kovboylardık.
Yoksulluğumuz asla parayı fethetmedi ama evlerde "yapabilirim" asla pes etmedi.
Kazananın inancıyla yattım.
Öğrenmiş birinin huzuruyla uyandım.
Bu hayatta önemli olanın denemek olduğunu, bedelinin ne olduğunu unutmayacağım.
Ben de diğerleri gibi, benim gibi büyüyenler gibi savaşarak büyüdüm.
Mütevazı bir aileden gelen, serveti hayallerle dolu, benim gibi, benim gibi.
Ergenliğim kolay geçmedi, yürürken ayakkabı bağlamaya çalışmak gibiydi.
Gerçek hayatta adaletsizliğin gerçeği yenebileceğini anladığımızda masumiyetimiz azalır.
Aile ölür, ilk aşkımız bizi terk eder, bir zamanlar doğrulanmış olan şey karmakarışık olur.
Bir taşınma eski mahalleyi geride bırakır, bıyıklar ve sorumluluklar yeşerir.
Benim gibi genç olan başkalarının da yalnızlığımı hissedip hissetmediğini düşündüm ve çalıştım.
Eğer ruhlarımız hâlâ oğlanın sonunda zafer kazandığı yanılsamasını paylaşıyorsa.
Acaba bizim gibi, benim gibi hâlâ direnen, hâlâ pes etmeyen, hâlâ hatırlayan, benim gibi, benim gibi başkaları var mı diye merak ettim.
Ve yıllar geçtikçe birlikte oynadığım, ufuk denizin üzerinde bir kestirme yol olduğunda yıldız izlerinde birlikte yürüdüğüm çocuklarla tanıştım.
Ve kahve içerek anılarımızı canlandırıyoruz ve hala senin hakkında konuşuyoruz, senin hakkında değil.
Ve zamanın öğrettiği dersi, yaşam olduğu sürece her zaman olasılığın da olduğunu yeniden doğruluyoruz.
Mücadele devam ediyor ve bizim gibi, benim gibi hayatta kalıyor.
Başka mahallelerde de bizim gibi, benim gibi, benim gibi başka çocuklar da var.